w zachwycie

Przejawiamy się w materii aby doświadczyć stwórczego przejawu Miłości. Nasze Jaźnie, napełnione przepływem Miłości, drgają muzyką będącą aktem stwarzania.

Zanurzamy się w akcie stwarzania, a dzięki zapomnieniu własnej boskiej natury, możemy doświadczać stworzonego z bliska, zachwycać się jego złożonością, harmonią, pięknem, przejawiającym się w interakcjach ying i yang.

Zapomnienie, które warunkuje wstąpienie w Mayę, podtrzymywane jest zasadą przyczyny i skutku, złudzeniem wolności pomiędzy dobrem, a złem.

W ten sposób stajemy się uczestnikami i piewcami chwały Miłości, dla której doświadczania podjeliśmy tą wyprawę. Każde z nas głosi chwałę na własny, unikalny sposób. Odnajdywanie tego sposobu jest jednym z celów istnienia drogi.

bez mistrza

Mistrzowie są jak drogowskazy czy punkty informacyjne. Możesz zapytać o kierunek, ale uzyskana odpowiedź jest adekwatna dla pytającego i dla czasu zadania pytania.

Posiadamy wewnętrzną mapę i kompas. Aby z tego korzystać wystarczy oczyścić serce i wyciszyć umysł. Pytanie zadane w takim stanie otrzymuje odpowiedź,  która przychodzi spoza intelektu i ego.

Święty i demon

Za każdym razem, gdy na świecie pojawia się świętość, gdzieś obok pojawia się demon. Świat musi pozostać w równowadze. Czy masz w sobie gotowość, aby wziąć odpowiedzialność za demona?

Być może właśnie z tego powodu Jezus nauczał w pierwszej kolejności o miłości, a nie świętości.

Podobnie Budda wskazał niezasadność praktyk ascetycznych.

Perspektywa duszy i osoby

Obserwując swoje życie należy pamiętać, że perspektywa duszy (Wielkiego ja) i osoby (ego, małego ja) jest znacząco odmienna. Uwarunkowanie przyczyn i skutków z poziomu duszy, to sfera, gdzie mamy do czynienia z poziomem Śnienia, rachunkami karmicznymi i wynikającym z nich mitem życiowym, który ma być zrealizowany w ramach danej historii osobistej.

Postrzeganie świata przez osobę realizuje się z perspektywy jej historii osobistej. Osoba żyje w świecie snów, czyli rzutowania energii Śnienia przez konstrukty psychiczne historii osobistej własnej, grupowej oraz archetypowej.

Gdy mamy reakcję na sytuację, warto zaobserwować, czy jest to reakcja osoby czy duszy.

Realizacja perspektywy duszy w życiu osoby jest taoistycznym nie działaniem, bezwysiłkowym podążaniem za procesem, jungowską indywiduacją, oświeceniem, świętością czy przebudzeniem. Takie wyjście poza krainę snów, poza rzutowanie historii osobistej, nie da się utrzymać przy zachowaniu standardowej aktywności w świecie, który rządzony jest przez konstrukty krainy snów.
Sposób funkcjonowania zalecany dla przebudzonej osoby wskazany jest m.in. w Kazaniu na górze oraz w buddyjskiej ośmiorakiej szlachetnej ścieżce.

Nasiona zmian

Nasza kultura zatraciła perspektywę długofalową, namawia nas do życia z dnia na dzień, w ciągłym pędzie, bez szansy na refleksję. Globalny korporacjonizm żywi się niszczeniem lokalnych struktur społecznych, które zastępowane są strukturami globalnymi. Powstająca globalna kultura pozwala przekraczać lokalne uwarunkowania, często osadzone w relacjach nadużyciowych, ale realizuje to kosztem zerwanych więzi społecznych, co skutkuje zaburzeniem stabilności psychicznej na globalną skalę. Równocześnie wytworzenie struktur globalnych daje szansę na adresowanie globalnych wyzwań, wynikających ze skali destrukcyjnego wpływu, jaki ludzie uzyskali na siebie nawzajem oraz na przyrodę.

Czekające nas przemiany społeczne, napędzane kolejnymi zmianami technologicznymi, tworzą zagrożenia, ale również szanse.

Szansą jest m.in. uzyskanie tanich, nielimitowanych źródeł energii, możliwości produkcji wynikających z automatyzacji i sztucznej inteligencji, limitowanych jedynie dostępnością zasobów rzadkich, przy czym tania energia umożliwia tworzenie dla nich wystarczająco dobrych substytutów.

Kluczowe zagrożenie to rozszerzenie i utrwalenie obecnych trendów, gdzie docelowo elita, nie posiadając istotnej przewagi jakości życia, wynikającej z bogactwa, będzie dążyła do wytworzenia trwałej przewagi rangi społecznej poprzez obniżanie i utrwalenie poczucia niższej rangi wszystkich innych. W perspektywie oznacza to wytworzenie sztywnego systemu kastowego.

Szansa to np. zrealizowanie, obecnie naiwnego, postulatu "każdy posiada talent, który może być istotny dla innych", co pozwoli na wytworzenie gęstej siatki rang lokalnych. Wymaga to świadomego skontrowania, a raczej uzupełnienia, obecnego trendu globalizacji rang społecznych.

Jeśli chcemy zrealizować szanse, już dziś powinniśmy zadbać o zasianie nasion zmian pożądanego typu. Trzeba również otoczyć je opieką, aby wykiełkowały, bezpiecznie urosły i przyniosły zdrowe owoce.

Inspirowane:
http://krytykapolityczna.pl/swiat/cztery-przyszlosci-po-kapitalizmie/

Zaburzenie przepływu miłości

Albo: konfliktologia

Kompleksy i zaburzenia psychiczne można postrzegać jako przejawy zaburzenia przepływu miłości.

Zraniona miłość dziecka do rodzica
Zraniona miłość do siostry lub brata
Zraniona miłość do przyjaciela
Zraniona miłość do ukochanej osoby
Zraniona miłość do Boga ...

Wszystkie te zranienia projektujemy na siebie i innych, osoby w relacjach, społeczności, narody, byty duchowe.

Nasze zranienia, jak uwięzione duchy przeszłości, zaburzają komunikację, próbują zwracać na siebie uwagę, domagają się wyzwolenia.

Zranienia wchodzą ze sobą w interakcję przejawiającą się jako konflikt. Okazja do uwolnienia duchów, niszcząca, gdy zabraknie świadomości, że uleczenie zranienia wymaga miłości. Zranienia generujące zranienia dają wzmocnienie symptomów aż do momentu, gdy pojawi się źródło miłości, które uleczy zranienia, uwolni duchy przeszłości.

Świadomość - światło holograficznej rzeczywistości

Tak jak światło wydobywa z holograficznego zapisu dyfrakcji potencjalne obrazy, tak świadomość wydobywa z rzeczywistości jej potencjał przejawiania się.

Równanie e=mc2 nie zawiera w sobie definicji całego makroświata, ale można z niego, za pomocą światła rozumu, wywieść zależności opisujące jego funkcjonowanie. Można, w pewnym sensie, świat odtworzyć, wyprojektować.

Jaka jest natura zapisu (przepisu?), który świadomość przenikając realizuje rzeczywistość? Jakie są rodzaje świadomości, które ten proces przejawiania urzeczywistniają?

Zniewolenie krok po kroku

Gdy ktoś przekonuje nas, abyśmy się bali i nienawidzili, w istocie podstępnie pragnie zyskać władzę nad naszymi sercami i wolną wolą.

Ruch i Śnienie

Wygląda na to, że praca z ruchem pozwala na bezpośrenie odczuwanie oraz oddziaływanie na poziomie Śnienia.
Wczuwanie się w napięcie pola pozwala na podążanie za przepływem energii, a świadome postrzeganie interakcji punktów energetycznych powoduje przekształcenia w polu Śnienia.

Patrząc z tej perspektywy ciekawie wygląda zmiana tańca, czyli ruchu uspołeczninego, na przestrzeni wieków oraz jego odmienność pomiędzy kulturami.
Od ściśle formalnego tańca Średniowiecza, poprzez coraz bardziej emocjonalny taniec Odrodzenia i Romantyzmu, po "dzikie" tańce początku dwudziestego wieku. Co o stanie Śnienia cywilizacji zachodu mówi taniec rock&roll, disco, metal i punk oraz dzisiejsze techno?
Wydaje się, że przenikanie Śnienia Afryki do Śnienia Zachodu wyzwoliło pokłady zmarginalizowanej energii, która odreagowywana jest autodestrukcujnie.

Równocześnie Europa rezygnując z formalizmu tańca pięlęgnowała odszczepiony nurt formalnego tańca baletowego.
Dodatkowo Zachód popadł w coraz bardziej obłędną fascynację ciałem, która w sferze ruchu przejawia się w sporcie.

Porównanie z formalnymi, ale jednak nie ograniczającymi ekspresji, tańcami plemiennymi.

Zakaz tańca kobiet w świecie islamu.

Skrajnie formalne tańce, a właściwie taneczne spektakle Indii, Japonii i Chin.

Jak mógłby wyglądać nowy taniec Europy? Czy mogło by to być coś na bazie ruchu spontanicznego, ale jednak z zachowniem świadomości?

Szamanizm jako sztuka niższa

Szamanizm to duchowość służebna. Oferuje praktyczne zastosowanie w materii kontaktu z tym co spoza materii, a co dla materii tworzy zasady i wyznacza cele istnienia.
Rozwój szamanizmu w sposób naturalny prowadzi do poznawania tego co duchowe. Z czasem najbardziej zaawansowani "badacze" odkrywają aspekty duchowość, które jawią się jako istotniejsze od rzeczywistości. Szamani stają się gotowi do stworzenia religii.
Przejawem tej inklinacji była łatwa inkorporacja buddyzmu przez animistyczne Bon oraz chrześcijaństwa przez celtyckich druidów.

W efekcie dochodzi do wytworzenia się społeczności teokratycznych, w których codzienność zostaje podporządkowana duchowości. Wraz z rozwojem wiedzy społeczność doświadcza postępującego kryzysu identyfikacji ze skostniałą religią, co prowadzi do kryzysu społeczności zbudowanej wokół religii. Spotkało to Greków, potem Rzymian.

Ciekawie na tym tle jawi się żywotność religii monoteistycznych, co być może powiązane jest z ich wielokulturowością i łatwością sięgania po trędy odnowy we własnym, obszernym wnętrzu. Niemniej konfrontacja z podejściem materialistycznym doprowadziła do kryzysu identyfikacji również w tych elastycznych tworach. 

Materializm stał się monoteizmem współczesności z naukowcami pełniącymi funkcję kapłanów. Oderwanie nauki od codzienności ludzi doprowadziło do kryzysu również i tej "religii".

Czas kryzysu społecznego odbioru nauki to okres powrotu do duchowości służebnej, co obserwujemy dzisiaj w ruchach New Age.

Wielka podróż

Przez istnienia
Formy, gatunki, świadomości
Emocje, uczucia, myśli
Agresję, obronę, współpracę
Pragnienia, przywiązania, ideały
Po empatię, altruizm i Miłość

Droga Śnienia

Droga od Śnienia do UR wiedzie przez Krainę Snów. Dzieje się tak, ponieważ UR składa się ze snów, które ludzie (oraz inne istoty) postanowili ze sobą współdzielić. Z tego powodu nie można lekceważyć snów - nawet gdy ma się kontakt ze Śnieniem. Tendencje Śnienia, które nie mogą przejawić się w UR, wzbierają pod postacią marginalizowanych snów, których  wniesienie do UR narobi tym większego zamieszania, im bardziej marginalizowana była tendencja ich źródła. Jeśli ludzkość ma wyrosnąć z czasów wielkich zawieruch, potrzebuje otwartości na to, co przychodzi do bram UR pod postacią nowych snów. Z tego powodu niezbędne jest przywrócenie do dialogu publicznego metod takich jak Głęboka Demokracja, w których pojawia się szansa na wnoszenie do świadomości zbiorowej nowych tendencji. Tendencje te w pierwszej kolejności przejawiają się w UR na poziomie emocji. Ten aspekt ludzkiej natury jest marginalizowany w dyskursie demokratycznym, a jego docenienie jest istotnym przełomem Głębokiej Demokracjii.

Opowieści i pytania

Idąc przez życie jako istoty rozumne zajmujemy się głównie tworzeniem opowieści na temat nas samych i tego co spotyka nas w życiu. Próbujemy nadać sens i znaczenie reakcjom i działaniom, które w znacznej mierze wypływają spoza świadomości.
Tworząc narracje na własny temat tracimy sprzed oczu istotę sensu naszego życia - opowieść bohatera wraz z jego wyzwaniami i przemianami.
Co jakiś czas udaje nam się natrafić na istotne pytania, które pozwalają przez chwilę wrócić do głębokiego sensu, dotknąć atmosfery z nim związanej.
Warto zauważać takie momenty, ponieważ są one szansą zyskania świadomości tematów powracających do nas w kolejnych próbach wykonania kroku na drodze osobistej podróży.

O słuchaniu nieświadomości

Często budzę się na koniec snu. Mam dzięki temu szansę zapamiętać i zrozumieć jego przesłanie. Ma to również przykre następstwa - zwykle po przebudzeniu już nie zasypiam, a budzę się o najróżniejszych porach. W efekcie chodzę niewyspany i nie jest to zbyt przyjemne, szczególnie gdy uświadamiam sobie, że zwracanie uwagi na sny wykształciłem jako nawyk.

Sny są formą komunikacji ze sfery nieświadomego do świadomości. Jest to przekaz niezwykle plastyczny i niosący dużo treści dzięki głębokiemu wykorzystaniu symboliki. Szansa uwzględnieniania takiego przekazu w życiu sama w sobie jest wartościowa i nie zrezygnowałbym ze snów na rzecz wysypiania się. Pytanie tylko czy ta zależność jest faktycznie konieczna.

Treści ze sfery nieświadomości mogą manifestować się w obszarze świadomości na szereg sposobów i od tysięcy lat zajmują się tym szamani. W ramach religii wypracowano "dozwolone" techniki dywinacyjne, jak losowe otwieranie Biblii w chrześcijaństwie czy I Ching w taoizmie.

W psychologii procesu analogiczną funkcję pełni zwracanie uwagi na tendencje, flirty (przyciąganie uwagi), sygnały i synchroniczności oraz praca wewnętrzna jako metoda nadawania interpretacji obserwacjom.

Różnych metod "nasłuchu", poczynając od pasjansa po złożone procedury transowe, jest mnóstwo i jeśli komuś przeszkadza komunikacja przez sny powinien rozważyć wykorzystanie innego sposobu odbioru przekazu.

Oczywiście można poddać w wątpliwość sam koncept "ulegania podszeptom" nieświadomości, ale psychologowie dość zgodnie wskazują, że próba trwałego odcięcia się od tych treści jest prostą drogą do depresji oraz innych zaburzeń.

Ostrzeżenie: Słuchanie głosów, które każą coś zrobić, jest przejawem zaburzenia, a nie słuchaniem nieświadomości, która, co do zasasy, komunikuje się na pozimie symbolicznym i nie zaburza wolnej woli jednostki.

Samorealizacja w praktyce

Albo: Indiańskie imiona

Jak realizować własne powołanie?
Przyjmując, że powołaniem świata, Planem, jest Miłość do Miłości, indywidualna samorealizacja wpisuje się w ten sens.

Źródła świadomości, czyli wydzielone aspekty Jedności, mogą odnaleźć drogę do Miłości do Miłości dzięki Wolności.

Przykładowo Gniew Boży, czyli aspekt realizujący się w niezliczonych postaciach jako siła destrukcyjna, odnajduje drogę do MdM poprzez stawanie się siłą ochronną przed postaciami destrukcyjnymi (których źródeł jest znacznie więcej). Taki wybór, dokonany w Wolności, jest w istocie  aktem Miłości, sublimacją przejawienia własnej esencji, od destrukcji do ochrony. Gdy doświadczenie wynikające z wyboru zostanie uzupełnione o świadomość znaczenia aktu woli oraz własnej roli w Planie, istota realizująca aspekt staje się gotowa do doświadczenia MdM. Oczywiście dopiero rezygnacja z posiadanej Wolności inicjuje reintegrację aspektu.

Aspekt Wrażliwość rozpoczyna indywiduację jako słabość, by stopniowo stawać się inspiracją dla innych aspektów, przyczynkiem do dostrzegania piękna Miłości przejawiającej się w świecie. Gdy Wrażliwość wybierze w Wolności  rezygnację ze słabości, droga do MdM staje się łatwa, a przeszkody to przeżywanie zła i potworności świata, które trzeba rozpoznać jako scenerię drogi innych świadomości (samorealizacji innych aspektów).

Aspekty wydzielają z siebie podaspekty tak długo, aż któremuś z nich udaje się zrealizować MdM, co rozpoczyna proces scalania aspektu.

Przykładowo aspekt Chwały może wydzielić z siebie Chwałę Ojca, który łatwiej może dotrzeć do MdM np. realizując się jako syn, doświadczający miłości fizycznego ojca, wynikającej z dumy z syna. Sublimacja tego doświadczenia oznacza odejście od najróżniejszych bombastycznych figur sennych na rzecz postaci pozwalających innym aspektom doświadczyć wspaniałości aspektu Ojca w Miłości.

Aspekt, w ramach samorealizacji, staje się przyczynkiem budzenia MdM u innych.

Oczywiście słowiańskie imiona,  jak Mirmił czy Wiesława, są śladami tej samej wiedzy o naturze świata.

Impresja szkolna

Przyjmując narodzenie się w świecie akceptujemy plan zajęć oraz treść lekcji, które mamy odbyć w trakcie życia.
Podejmujemy zarówno rolę uczącego się jak i towarzysza nauki innych. Odbieramy instrukcje odnośnie okoliczności, w których dana lekcja ma się odbyć.

Wraz z promocją do wyższych klas przybywa wymagań. Już nie tylko poznajemy coraz pełniej istotę istnienia, ale mamy również podjąć się opieki nad uczniami klas niższych. W końcu podstawówki opanowanie wspierania nauki innych staje się kluczową treścią nauki własnej. Sceneria życia absolwentów dalece odbiega od uczniowskiej normalności.

Oddech Boga - metaproces

Z każdą decyzją świadomości czasoprzestrzeń rozgałęzia się w światy równoległe. Równocześnie odrębne świadomości uzgadniając wspólny fragment świata (UR) splatają rozgałęzienia.

Tak jak intuicja taoistów wskazała, że zdefiniowanie prawa tworzy prawość i występek, tak każde stwierdzenie świadomości tworzy rozgałęzienia wątku rzeczywistości tej świadomości. Tak technicznie wygląda rozgałęzianie się uniwersów w pięciowymiarowej przestrzeni.
W momencie gdy świadomość zdaje sobie sprawę z jedności z, postrzeganą dotąd jako odrębna, inną świadomością, wątki stapiają się w jedno.
Obserwowane narastające rozszerzanie się uniwersum 4-rowymiarowego odzwierciedla ilość i stan świadomości w danym uniwersum. Ten balans między dvaita a advaita, sił rozdzielających i kreujących oraz jednoczących i redukujących odrębność, opisuje cykliczność uniwersum. Hindusi nazywają to oddechem Mahawisznu. Przeście od wydechu do wdechu następuje gdy świadomości dostrzegające jedność, orędownicy Miłości,  zyskują przewagę nad kultywującymi odrębność, zwolennikami Wolności.

Podróż bohatera, a podążanie za procesem

W zależności od struktury mitu życiowego Proces danej osoby obejmuje jedną lub kilka podróży.
Oczywiście można potraktować dowolne życiowe wyzwanie, np. proces stawania się terapeutą lub nawet terapię osobistą danego problemu, jako odrębną podróż, ale skutkuje to niebezpieczeństwem utraty perspektywy mitu życiowego.


Bohater, wracając do świata, dokonał przemiany siebie i może dokonać przemiany świata.

"Na końcu podróży drzewo i góra znowu są po prostu drzewem i górą, ale są one już zupełnie inne".

Za Wikipedią:

W książce Bohater o tysiącu twarzy Campbell omawia teorię wyprawy archetypowego bohatera, jaki pojawia się w mitologiach na świecie. Snuje dociekania oparte na teorii, że wszystkie mity z całego świata, które przetrwały tysiące lat, łączy ta sama fundamentalna struktura, którą Campbell nazywa monomitem[5].

Przedstawiając monomit, Campbell opisuje poszczególne fazy wyprawy. Wyprawa bohatera ma swój początek w zwyczajnym świecie. Tu bohater wzywany jest do przejścia w niezwykły świat dziwnych mocy i zdarzeń (zew przygody). Jeśli bohater zaakceptuje wezwanie do wejścia w ten dziwny świat, to musi stanąć w obliczu zadań i prób (droga prób) – niekiedy bohater musi przejść przez te próby samodzielnie, w innych przypadkach odbywa się to z czyjąś pomocą. W najbardziej wzmożonym momencie przejścia bohater musi przetrwać szczególnie ciężką próbę, często dzięki pomocy jaką pozyskał podczas wyprawy. Jeśli bohater przetrwa, to może uzyskać wielki dar (cel lub korzyść), którego efektem często jest ważna samowiedza. Wówczas bohater musi zdecydować, czy wrócić z tą korzyścią (do zwyczajnego świata), stając przed koniecznością pokonania przeciwności w drodze powrotnej. Jeśli bohaterowi powiedzie się powrót, korzyść lub dar mogą być użyte do uczynienia świata lepszym.

Niewiele jest mitów, które zawierały by wszystkie te fazy – niektóre mity zawierają wiele z wymienionych faz, podczas gdy inne zawierają tylko wybrane; niektóre mity mogą koncentrować się tylko na jednej z faz, jeszcze inne mogą zawierać rozważane fazy w nieco innym układzie. Fazy te mogą układać się na różne sposoby – na przykład Odejście (czasami nazywane Oddzieleniem), Inicjacja i Powrót. „Odejście” traktuje o bohaterze, który dzielnie wyrusza ku wyzwaniu, „Inicjacja” traktuje o różnych przygodach, jakie spotykają go na jego drodze, a „Powrót” traktuje o powrocie bohatera do domu z wiedza i mocami, jakie zyskał podczas wyprawy.

Wśród klasycznych przykładów monomitu, na których opiera się Campbell i inni uczeni, znajdują się historie Ozyrysa, Prometeusza, Buddy, Mojżesza i Chrystusa. Campbell cytuje także wiele innych klasycznych mitów pochodzących z wielu kultur, które osadzone są na podstawowej strukturze monomitu.

Chociaż Campbell rozprawia o wyprawie bohatera z użyciem, popularnych w latach 40. i 50., koncepcji Zygmunta Freuda to struktura monomitu nie jest związana z tymi koncepcjami. Podobnie: choć aby naświetlić niektóre kwestie Campbell korzysta z pewnej mieszanki Jungowskich archetypów, nieuświadomionych sił, i struktury rytuałów przejścia Arnolda van Gennepa – to wzorzec wyprawy bohatera wywiera na świecie wpływ na artystów i intelektualistów, sugerując zasadniczą użyteczność wglądu oferowanego przez Campbella – wglądu, który nie jest powiązany z kategoriami akademickimi ani formami analizy z połowy XX w.

Campbell korzystał z prac teoretyków z początku XX wieku (np. strukturalistów) aby rozwinąć swój model bohatera. Nawiązywał między innymi do Zygmunta Freuda (szczególnie jeśli chodzi o kompleks Edypa), Carla Junga (postacie archetypów i nieświadomość kolektywna), Arnolda van Gennepa (trzy fazy rytuałów przejścia, które u Campbella nazywają się Odejściem, Inicjacją i Powrotem). Campbell także posiłkował się pracami etnografów Jamesa Frazera, Franza Boasa oraz psychologa Otto Ranka.

Zaburzenie psychiczne jako nowotwór

Wydaje się, że o zaburzeniach psychicznych można myśleć jak o nowotworach. Mamy czynnik kancerogenny w postaci nadużycia, które doprowadza do zainicjowania nowej, zaburzonej struktury psychicznej. Nadużycie może być np. jak silne napromieniowanie (traumatyczne przeżycie), albo jak długotrwałe wystawienie na działanie trucizny (toksyczne zachowania rodzicielskie). W każdym z przypadków mamy do czynienia z zablokowaniem możliwości wyrażenia adekwatnej reakcji emocjonalnej, co prowadzi do powstania zaburzonych przekonań (kompleks) utrwalających zaburzone reagowanie. Dokładnie jak dla nowotworu, gdzie zaburzenie genów lub ich ekspresji prowadzi do zaburzonego funkcjonowania komórek danej tkanki, tak zaburzenie przekonań (memów) prowadzi do zaburzonych zachowań w jednym lub wielu obszarach życia (przerzuty).

Terapia nowotworowa wymaga eliminacji zaburzonych tkanek, co ma doprowadzić do przywrócenia prawidłowego funkcjonowania organizmu. Niestety w przypadku zbyt wielu przerzutów lub zbyt dalekich zmian w organach, sukces terapii przestaje być możliwy. Nową nadzieję dla przypadków dziś beznadziejnych niesie celowana terapia genetyczna (przerzuty), a dla zniszczonych organów ich hodowla lub drukowanie i przeszczep.

Jak mają się dostępne dziś terapie zaburzeń do terapii nowotworowych?
Analogie strukturalne, bez wniosków o skuteczości:
- naświetlanie -> bombardowanie miłością  (sekty,  religie i trochę nurt humanistyczny)
- chemia -> psychiatria
- homeopatia -> psychoanaliza w wykonaniu Freuda
- chirurgia i przeszczep-> behawioralno-poznawcza
- genowe ->? POP, gestalt, psychodynamiczna
-inne ???

Misja postindustrialnego zachodu

Poszukując pozytywnych wartości, które cywilizacja postindustrialna może wnieść do świata, wydaje się, że być może zachodnie społeczeństwa dobrobytu dojrzały do rezygnacji z zabijania.
Wbrew pozorom mamy na tej drodze sporo osiągnięć - chociażby rezygnacja z kary śmierci czy całe pokolonie, które nie doświadczyło wojny ani innej formy zorganizowanego zabijania. Równocześnie stworzyliśmy gigantyczny przemysł śmierci w postaci obozów koncentracyjnych dla zwierząt i przemysłowego zabijania na mięso.
Cywilizacja dobrobytu może sobie pozwolić na rezygnację z mięsa. Bez problemu dostarczy całoroczne zastępstwo roślinne, o co trudno, gdy brakuje popytu. Nie da się tego zrobić w ramach merkantylizmu, ale kolejny okres społeczności ideowej, opartej o non-voilence, mógłby zaowocować przekazem społecznym skutkującym rezygnacją z mięsa.
W istocie zmiana może zajść gdy żywność wegetariańska stanie się tańsza niż mięsna, co jest zgodne z faktycznymi kosztami, ale nie dojdzie do skutku bez głębokiego rynku wegetariańskiego.
Na przeszkodzie takiej zmianie stać będą również społeczności religijne, których tradycja wymaga składania ofiary z życia zwierząt i rytualnej ich konsumpcji. Ten spór można jednak odłożyć w czasie.
Swoją drogą pełna rezygnacja z mięsa nie wydaje się konieczna. Pozyskiwanie mięsa z hodowli komórkowych zaczyna być technicznie możliwe, ale jeszcze długo, a być może nigdy, nie będzie uzasadnione ekonomicznie.