Impresje z drogi

środa, 4 maja 2022

miłość na Drodze Serca

Istotą ziemskiej miłości jest wywyższenie obiektu miłości ponad wszystkie inne analogiczne obiekty. Niejako "w pakiecie" otrzymujemy zależność, zaborczość i zazdrość, ze względu na cierpienie związane z nawet potencjalną utratą obiektu miłości. I przejawia się to tak samo dla zakochania, miłości rodzicielskiej czy uwielbienia dzieła sztuki.

Istotnym osiągnięciem, w ramach miłości ziemskiej, jest zaakceptowanie faktu, że prawdziwa miłość obdarza wolnością.

Miłość na Drodze Serca przyjmuje istotowo odmienną postać. Zmiana paradygmatu miłości wynika ze zmiany perspektywy kochania. Dzieje się to zwykle następująco:

1. Akceptuję fakt byciaj umiłowanym dzieckiem Boga

2. Miłość Boga jest niekończona i nie może "wyczerpać" jej żaden czyn, myśl ani zaniedbanie w skończonym świecie (Bóg jest Miłością)

3. Jako dziecko Boga posiadam aspekt istotowo tożsamy z Bogiem (iskra Boża w człowieku)

4. "ja i Ojciec jedno jesteśmy", ale w ramach przejawienia na Ziemi zgodziłem się to zapomnieć, aby doświadczać wolności (grzech pierworodny, wolna wola) pomiędzy dobrem i złem w oddzieleniu od Boga. "grzech" podtrzymuje to oddzielenie.

5. Świadom własnej wolności postanawiam zrezygnować z oddzielenia, powrócić do jedności z Bogiem (syn marnotrawny)

6. Postanawiam przejawiać Miłość Boga, którą On mnie obdarza

7. Przejawianie Miłości wymaga uzdrowienia tego co oddziela i zanieczyszcza Miłość, którą obdarza mnie Bóg

Dojrzewanie na Drodze Serca oznacza rezygnację z wywyższania obiektu miłości. Przejawianie miłości staje się "nieskończone", w tym również nieograniczone do wybranych obiektów.

Taka przemiana jest istotą przejawienia Chrystusa.

poniedziałek, 2 maja 2022

mistrz na Drodze Serca

"Droga Serca" Jayem

"Jedyna różnica pomiędzy

mistrzem a uczniem polega na tym, że mistrz opanował sztukę

nieustannego bycia uczniem."

czwartek, 21 kwietnia 2022

ile razy wstaniesz?

Nie ważne ile razy upadasz, ważne ile razy wstajesz.

św. Augustyn

niedziela, 27 marca 2022

społeczeństwo zwycięskiego Derridy

Za "Planeta Piołun", "Długie pożegnanie ze strachem" Oksany Zabużko

"Wpływ postmodernistycznego relatywizmu kognitywnego, w którym według Jacques’a Derridy „nie ma prawdy poza kontekstem mówienia” (w zastosowaniu praktycznym „każdy ma prawo do swojego punktu widzenia”, co oznacza – kontynuując łańcuszek – że nie ma ani kata, ani ofiary i nawet kiedy jest stos zabitych, to nie ma zbrodni, a jest tylko komunikat o zbrodni, który – ze swej strony – także zależy od tego, kto mówi...), wpływ filozofii postmodernizmu w ogóle na fundamenty współczesnych wartości cywilizacji zachodniej jest totalny i wszechobecny – i główną w tym zasługę należy przyznać przede wszystkim umysłom francuskim. I podczas gdy egzystencjaliści przynajmniej opierali się jeszcze na rzeczywistym moralnym kapitale Ruchu Oporu, z którego z datą wsteczną tworzyli narodowy mit (Camus na przykład naprawdę działał w podziemiu i nie musiał niczego udawać!), to postmodernizm jest już jawnie bojaźliwą próbą ucieczki kultury zachodniej od odpowiedzialności za czyny – za zdradę humanizmu. I dlatego nie dziwi, że w takiej sytuacji jawi się on jako idealna ideologia dyktatury doby cyfryzacji i telekomunikacji, w której, powtarzając za Peterem Pomerantsevem, „nic nie jest prawdą i wszystko jest możliwe”.

I tak znowu, po raz drugi w ciągu stulecia, Europa nauczyła Rosję mówić – tworzyć w oczach „postępowej” ludzkości teoretyczne uprawomocnienie wielkopaństwowego terroru. Podobnie jak kiedyś Rosja Stalina i Susłowa u podstaw swojego obrazu świata położyła pożyczonego z Zachodu Marksa, pospiesznie zaadaptowanego na „podręcznik dla czekistów”, tak teraz Rosja Władimira Putina i Władisława Surkowa w historycznie błyskawicznym tempie (pomógł wzrost cen ropy naftowej i zachowanie struktury władzy w służbach specjalnych!) dała radę zbudować u siebie „społeczeństwo zwycięskiego Derridy”. Radośnie eksportując w świat symulakrum za symulakrum – eklektycznie syntezując, wedle potrzeb, niepasujące do siebie fragmenty historycznych i kulturowych realiów, kasując ustawy, granice, margines tego, co dozwolone i dopuszczalne, i na wszystkie sposoby demonstrując, że obiektywnej prawdy nie ma i byłoby głupotą jej szukać, współczesne rosyjskie elity, jak szpaki przedrzeźniacze, udają Zachód, posługując się j e g o w ł a s n y m j ę z y k i e m – od niego wyuczonym, przerzuconym z ręki do ręki i dostosowanym (jak kiedyś komunizm) do „podręcznika dla zabójców”. Dopiero w trakcie rosyjsko-ukraińskiej wojny zaskoczona Europa odkryła, że ma pod bokiem tę rozrosłą jak puchlina, ogromną postmodernistyczną dyktaturę, której zrazu zupełnie nie miała czego przeciwstawić: zabójca śmiał się jej prosto w oczy, że „ma prawo do własnego punktu widzenia” („ukazywanie wydarzeń z rosyjskiego punktu widzenia” to hasło Russia Today, w którym przez długi czas nie widziano niczego złego!), i sadowił się obok ofiar w talk-show w formacie normandzkim. "

niedziela, 20 marca 2022

odwieczny porządek

zaraza, wojna, głód i śmierć

Zaraza narusza porządek świata, a w reakcji niezadowoleni sięgają po wojnę.

Woja zapędza rolników do armii, niszczy wszystko, co może podtrzymywać życie i w efekcie przynosi głód. Śmierć jest ostatnim aktem dramatu, którego rozwoju niezmiennie nie potrafimy przerwać.

Odwieczne przypomnienie, że tylko życzliwość podtrzymuje życie.